“Toen mijn moeder overleed, hebben we als broers en zussen één ding beloofd: we blijven bij elkaar.” En dus stapte mevrouw Heerenveen Bart op haar twintigste in het vliegtuig van Suriname naar Nederland. “Mijn zus had al werk voor me geregeld, dus ik kon meteen aan de slag. Eerst in een fabriek, maar al snel rolde ik de zorg in.”

Ruim 35 jaar werkte ze met chronisch psychiatrische patiënten. “Ik vond dat prachtig om te doen. Mensen kwamen binnen als een dichte bloemknop, en langzaam zag je ze openbloeien. Dat gaf voldoening.” Later werkte ze ook als maatschappelijk werker in de wijk. “Altijd met mensen, dat past bij mij.”

Drie jaar geleden verloor ze haar man. “We waren meer dan vijftig jaar samen. We hielden allebei van tuinieren. We hadden een volkstuin, met een huisje erbij. Daar waren we bijna elke dag. Dat was echt genieten.” Nu staan er nog altijd bloemen en planten in haar woning in Prins-Alexander, al lukt tuinieren niet meer zoals vroeger. “Gelukkig woon ik hier heel centraal, alles is dichtbij.”

Sinds kort heeft ze kennisgemaakt met Nadia, haar nieuwe maatje van 37. “Ze is een frisse verschijning, echt een leuk mens. We hebben een fijne klik en al allerlei leuke plannen gemaakt. Van winkelen tot een museum bezoeken, we willen graag samen op stap. Dat geeft me weer iets om naar uit te kijken.”

Alleen reizen vindt mevrouw Heerenveen Bart spannend. “Met mijn rollator voel ik me niet altijd zeker in de metro. Die rijdt zo snel, ik ben bang om te vallen. Maar Nadia stelde meteen voor om samen te oefenen. Dat geeft vertrouwen.”

Naast schilderen, “ik maak mijn eigen kunst, dat is persoonlijker én goedkoper”, kijkt ze uit naar nieuwe uitstapjes met Nadia. “We kennen elkaar nog maar net, maar ik heb het gevoel dat dit het begin is van iets heel moois.”