Vroeger deed mevrouw Lima (73 jaar) alles zelf. “Ik heb altijd gewerkt, al sinds ik een kind was. Ik ging graag boodschappen doen, een beetje wandelen, ik ging zelfs sporten. Ik was actief.” Inmiddels ziet ze bijna niets meer en kan ze slecht lopen. Haar kinderen werken, hebben zelf een gezin en wonen niet om de hoek. Daarom ging haar dochter op zoek naar hulp. “Mijn dochter zoeken, zoeken, zoeken!” Zo kwam ze ruim drie jaar geleden bij UVV terecht.

Midden in het gesprek staat mevrouw Lima op. Even later komt ze terug met haar telefoon en een kaartje. Daarop staan de namen van al haar BoodschappenMaatjes door de jaren heen: Hilda, Tom, Annemarie en inmiddels ook Gerard. “Zonder die kaartjes kan ik niks, hoor,” lacht ze. “Maar ze waren allemaal lief. Allemaal aardige mensen."

Sinds maart komt Gerard elke week langs. En dat begint nooit meteen met het boodschappenlijstje. “Eerst even zitten, een beetje praten en daarna boodschappen doen. Dat moet zo, dat hoort erbij.” Ze biedt altijd wat te drinken aan. “Ik vraag of hij thee wil. Dan zegt hij: nee, een glas water. En als hij terugkomt: wil je dan een ice tea? Ja, dat wil hij wel. En als we een koekje hebben, krijgt hij een koekje.”

Omdat ze zelf geen lijstje meer kan schrijven, hebben ze samen een handige manier gevonden. “Ik zeg: pak je telefoon, maak een foto van die dingen. De eerste keer laat ik het zien, en dan blijft het in zijn telefoon. Een andere keer hoef ik het alleen te herhalen.” Vraagt ze om pistolets, dan weet Gerard precies welke. “Hij leert van mij en ik leer van hem,” zegt ze met een glimlach. “Het wordt steeds beter. Hij doet zijn best, dat vind ik fantastisch.”

Wat haar opvalt, is dat haar BoodschappenMaatjes bijna allemaal jong waren. Annemarie kwam net van school, Tom was jong en Gerard is ook nog jong, hoor. Voor mevrouw Lima maakt de hulp een groot verschil. “Wij kunnen niet meer zelf boodschappen doen, maar we hebben het wel nodig. Ik vind het hartstikke goed wat jullie doen. Ze doen het allemaal graag, en ik ben er echt blij mee.”